Monday, January 20, 2014

Είναι κάτι αναπάντητα γιατί

Είναι κάτι 'γιατί' που ρωτούμε και συχνά μένουν αναπάντητα.
Να εξηγήσουμε συμπεριφορές ανθρώπων που μας πόνεσαν, μας πρόδωσαν, δεν φάνηκαν αντάξιοι σε όσα τους δώσαμε.
Να προσπαθήσουμε να απαντήσουμε για την απουσία τους από την ζωή μας. Κυριολεκτική, μεταφορική, συνειδητή, ασυνείδητη, ξαφνική, αναμενόμενη...

Μαθαίνεις να ζεις μαζί τους. Άλλα τα κρύβεις σε πιο απρόσιτες γωνιές του μυαλού πίσω από σκιές που με κόπο κρατάς εκεί. Μα σε κάθε ευκαιρία, με αφορμή μια σκέψη, μια εικόνα, ξανάρχονται και επιμένουν να ρωτούν αυτό που δεν ξέρεις.

Κάποτε δεν ξέρεις, κάποτε δεν θέλεις να ξέρεις.

Η εμπιστοσύνη, η αγάπη, ο χρόνος που έδωσες και δεν επιστρέφονται. Τα έδωσες συνειδητά και τώρα τα ψάχνεις στα πατώματα που σε έριξαν. Την εμπιστοσύνη που όσο δύσκολα κτίζεται, τόσο εύκολα γκρεμίζεται.

Αυτό είναι που πονάει πιο πολύ στο 'γιατί' που ρωτάς. Το ότι έδωσες τα κλειδιά για να μπουν στην ψυχή σου. Να σε κοιτάζουν στα μάτια και να βλέπουν την ψυχή σου. Και σε μια στιγμή τα ρήμαξαν. Τι άφησαν πίσω; Δεν ξέρω. Προσπαθείς να μαζέψεις τα κομμάτια σου. Και όσο και αν τα συναρμολογήσεις πάλι, κι όσο κι αν κλείσεις τις πληγές σιγά-σιγά το σημάδι είναι εκεί. Παρέα με τις αναμνήσεις.
Το μετανιώνεις; Δεν ξέρω. Δεν πρέπει. Δεν έχει νόημα.
Παρά μόνο να κρύψουμε τις πληγές και τα 'γιατί' και να ξεκινήσουμε απ' την αρχή να μαθαίνουμε να περπατούμε ξανά χωρίς δεκανίκια.

Με αφορμή συζητήσεις των τελευταίων ημερών

Friday, January 17, 2014

Γιατί όταν πέφτεις, πρέπει να σηκώνεσαι ξανά

Είδα αυτό το βιντεάκι σήμερα και μου άρεσε πάρα πολύ.
Γιατί θα πέσουμε πολλές φορές στη ζωή μας, κυριολεκτικά και μεταφορικά. 
Το θέμα δεν είναι πόσες φορές θα πέσεις αλλά πόσες φορές θα σηκωστείς. 
Και θα πέσεις και θα ξανασηκωστείς.
Δεν είναι πάντα εύκολο αλλά είναι πάντα αναγκαίο. Δεν τα παρατάω.
Κάθε φορά μας φέρνει ένα βήμα πιο κοντά στον στόχο.

"For teaching us that falling only makes us stronger.
For giving us the encouragement to try again.
Thank you Mom."

Monday, December 9, 2013

Ταξίδι στις αναμνήσεις

«Στου Δεκέμβρη τις 9, που έχεις Άννα τη γιορτή σου….»

Αυτό το τραγουδάκι το έχω συνδεδεμένο με όμορφες παιδικές αναμνήσεις. Μας το τραγουδούσε κάθε πρωί ο παπάς μου όταν μας έβαζε στο αυτοκίνητο να μας πάρει σχολείο. Εγώ και ο αδερφός μου στριμωγμένοι στην θέση του συνοδηγού και ο παπάς δίπλα να τραγουδά. Εννοείται ότι πριν να φύγουμε από σπίτι θα μας είχε ταίσει από μια κουταλιά μέλι ‘γιατί είναι καλό και δυναμωτικό’. Οι μικρές κινήσεις, οι απλές καθημερινές συνήθειες, οι εικόνες που μένουν στο μυαλό. Ο παπάς βγαίνοντας από την πόρτα το πρωί να βάζει πάντα, ακόμα και σήμερα, τον σταυρό του και να μυρίζει το καπνιστήρι που κάπνισε η μάμα πριν κατεβούμε κάτω για πρωινό. Το νέσκαφε στο χέρι για να πίνει στο αυτοκίνητο και να επιστρέψει το φλυτζάνι το μεσημέρι όταν θα σχόλανε από την δουλειά ενώ έβγαζε την γραβάτα μπαίνοντας στην κουζίνα.

Εκείνο το μικρό διθέσιο μπλε αυτοκινητάκι που έκανε αμέτρητες κούρσες και αμέτρητες δουλειές. Θυμούμαι να πηγαίνουμε με τον παπά στο μεγάλο σούπερμαρκετ να κάνουμε τα ψώνια για το μαγαζάκι της γιαγιάς. Ένα μικρό μαγαζάκι με είδη πρώτης ανάγκης να εξυπηρετεί τις γειτονιές στο κέντρο του χωριού. Η δουλειά μου όταν επιστρέφαμε ήταν συνήθως να βάζω τα morning coffee στα ράφια. Δεν ξέρω γιατί τα θυμούμαι πιο έντονα εκείνα, ίσως επειδή ήταν τα πιο εύκολα και ελαφριά προϊόντα και με άφηναν να τα βάλω. Ακόμα και τώρα αν κλείσω τα μάτια έρχονται διάφορες εικόνες από εκείνο το μαγαζάκι. Τον παπά να κάμνει τασιή κάθε Καθαρά Δευτέρα για να πουλήσουν εκεί στον πάγκο απέναντι από την μεγάλη ζυγαριά που μου άρεσε να παίζω με τα βαράκια της. Δίπλα προς το τέλος μπήκε το ψυγείο με τα παγωτά. Regis. Fiesta, αγρινό και τρίγωνο πορτοκάλι μέχρι τώρα τα αγαπημένα μου.


Όμορφες αναμνήσεις, παιδικές, ξέγνοιαστες. 

Sunday, December 8, 2013

Και κάπως έτσι

- Έλα τι κάνεις;
- Καλά είμαι εγώ, εσύ; 
- Καλά. 
- Ωραία. Πού είσαι;
- Σπίτι, εσύ;
- Σπίτι σου. (το σου δεν ακούστηκε καλά)
- Οκ. Στο μάθημα σήμερα ο καθηγητής...
- Συγγνώμη που σε διακόπτω αλλά δεν έρχεσαι να ανοίξεις την πόρτα του φλατ και να μου τα πεις από κοντά;
- ...

- Πώς εβρέθηκες δαμέ;
- Ε βασικά ήρθα γιατί έπρεπε να σου δώσω τούτο τον φάκελο. 
- Τι; Γιατί;
- Άνοιξε και θα καταλάβεις.
- ... Τι εν τούτο; (κρατά το εισητήριο που ήταν στον φάκελο)
- Εν εγίνετουν να έρθω την Πέμπτη γιατί την Πέμπτη έχουμε εισητήρια να πάμε διήμερο στο Δουβλίνο. 
- ... (έσβησε)

Η έκπληξη πέτυχε, μα πιο πολύ από όλα χάρηκα γιατί ακόμα και μετά από τόσα χρόνια καταφέρνω να τον εκπλήξω και να τον αφήσω άφωνο.

Tuesday, November 26, 2013

Ωράριο 9-5;

Τις τελευταίες 2 εβδομάδες δούλεψα στο Assessment Centre εδώ για να βαθμολογήσω κάποια γραπτά. Ήμασταν αρκετοί και έτσι μπορούσαμε από πριν να δηλώσουμε ποιες μέρες και ώρες θέλαμε να πηγαίνουμε (επιλογή 2 βάρδιες κάθε μέρα, τουλάχιστον 8 βάρδιες σε 2 εβδομάδες) . Τις πιο πολλές μέρες πήγαινα όλη μέρα (9-5) και μετά προσπαθούσα να διαβάσω. Την πρώτη εβδομάδα κατάφερα να διαβάσω την δεύτερη όχι και τόσο. Είχα να παραδώσω και 3 κεφάλαια στις καθηγήτριες μου, δεν υπολόγισα σωστά την ώρα που ήθελε το ‘σουλούπωμα’ με αποτέλεσμα να είμαι κυριολεκτικά full-time. 20 λεπτά ύπνο την μια νύχτα και 5 ώρες την άλλη νύχτα περίπου όταν τα έστειλα και μετά. Πήρε μέρες να επανέλθει το ωράριο ύπνου σε κανονικά επίπεδα. Από μια ολονυχτία συνέρχομαι από 2 συνεχόμενες όχι. Μάλλον πρέπει να ρωτήσω την Αντι-μόκο το μυστικό.


Το αίσθημα του να δουλεύεις κανονικό ωράριο κυριάρχησε  τελικά και είναι πολύ διαφορετικό από την κατάσταση που είμαι ως φοιτήτρια τα τελευταία χρόνια. Κυρίως τώρα με το διδακτορικό στους τελευταίους του μήνες δεν με φτάνουν οι ώρες της μέρας όχι να έχω και απαιτήσεις για κανονικό ωράριο. Ωραίο πράγμα πάντως να σχολάνεις και να ξέρεις ότι δεν έχεις κάτι άλλο να κάνεις και μπορείς να χαλαρώσεις και να κάνεις ό,τι θέλεις. Τώρα το ‘διάλλειμα’ τελείωσε και πίσω στο διάβασμα.

Thursday, November 7, 2013

Είναι κάτι τηλεφωνήματα...

Το Σάββατο παντρεύεται μια πολύ καλή φίλη που την ξέρω από όταν ήμασταν νηπιαγωγείο. Το πόσο θα ήθελα να είμαι εκεί τώρα που κόντεψαν οι μέρες δεν περιγράφεται. Για διάφορους λόγους όμως ήταν αδύνατο. Την έπιασα να της ευχηθώ από σήμερα γιατί λογικά θα τρέχει αύριο και τη μέρα του γάμου δεν νομίζω να έχει και τόση έννοια το τηλέφωνο της. Το απάντησε και είπε ‘Για να με πιάνεις σήμερα από Αγγλία σημαίνει εν θα έρτεις τελικά’. Όταν μιλούσαμε στο τηλέφωνο, ένιωσα ότι και η ίδια στεναχωριόταν που δεν θα είμαι εκεί να μοιραστώ την χαρά της. 

Συγκινήθηκα. 
Περάσαμε τόσα μαζί, μεγαλώσαμε παρέα και μπορεί να μην είναι πλέον η ‘κολλητή’ μου όπως παλιά αλλά θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου. Την ξέρω από 5 χρονών και τώρα παντρεύεται… Απίστευτο το πόσο γρήγορα περνούν τα χρόνια.  


Σου εύχομαι λοιπόν τα καλύτερα, να περάσεις υπέροχα την μέρα του γάμου σου και να είσαι πάντα ευτυχισμένη. Είμαι σίγουρη ότι θα είσαι μια κούκλα όπως πάντα. 

Sunday, November 3, 2013

Καλωσόρισες Νιόβρη

Καινούριος μήνας, νέοι στόχοι, νέες σκέψεις;

Μπήκε ο Νιόβρης και υπάρχει ένα κίνημα να θεωρείται Academic Writing Month (εξού και το #AcWriMo στο twitter). Δηλώνεις τον ακαδημαικό στόχο που θέλεις να πετύχεις μέχρι το τέλος του μήνα και συμπληρώνεις στο δημόσιο worksheet τι πέτυχες κάθε μέρα. Έκαμα και επίσημα εγγραφή. Θα το προσπαθήσω. Ίσως είναι το κίνητρο που χρειάζομαι για να είμαι πιο παραγωγική.

Γενικά, δεν θέλω να περάσει ο Νιόβρης γιατί έχω τόσα πολλά που θέλω να κάμω, να τελειώσω, να τακτοποιήσω. Γιατί αν περάσει και ο Νιόβρης είναι Χριστούγεννα πλέον. Πέρασα και τις τελευταίες μέρες μια κρίση θέλω να φύω να πάω σπίτι μου, να τα παραιτήσω όλα, εβαρέθηκα, εκουράστηκα. Αλλά περνά μου σιγά σιγά και θα μου περάσει και αυτή την φορά όπως και τις προηγούμενες. Μεγάλος ο στόχος που έβαλα για αυτόν τον μήνα. Και μόνο αν τον καταφέρω θα είμαι περίπου τόσο καλά με το thesis όσο θα ήθελα να είμαι τα Χριστούγεννα. Πλέον το να έχω full draft τα Χριστούγεννα το αποχαιρέτησα, δυστυχώς.

Ο μόνος λόγος που θέλω να έρθει το τέλος του μήνα είναι γιατί κανόνισα μια έκπληξη για τον Ψηλό μου. Έκλεισα εισητήρια και ξενοδοχείο για διήμερο ταξιδάκι στο Δουβλίνο χωρίς να του πω τίποτε. (Έχει κανένας tips για το Δουβλίνο; Πού να πάμε, πού να φάμε κτλ;) Θα του παρουσιαστώ λοιπόν 2 μέρες πριν την μέρα που του είπα ότι θα πάω, με τα εισιτήρια στο χέρι. Είμαι από τα άτομα που λειτουργούν συνήθως με το συναίσθημα και σε κάποια φάση μπαίνει και η λογική στο παιχνίδι. Και κάτι ροματικά και εκπλήξεις μου αρέσουν πολύ. Γιαυτό και το αποφάσισα αυτό το δώρο. Και ελπίζω ότι θα αντέξω να μην του πω τίποτε ως εκείνη την μέρα και ότι δεν θα μου βγει ξινή η έκπληξη στο τέλος.

Λοιπόν, Νιόβρη καλωσόρισες και ελπίζω να είσαι ιδιαίτερα καλός!

Friday, October 25, 2013

Δεν περνούν οι ώρες σήμερα....

Έρχεται η Cinnamon σήμερα!! Ανυπομονώ! Έχει τόσο καιρό που το λέμε και επιτέλους έφτασε η μέρα. 
Έκαμα και cinnamon rolls. Δεν είναι τέλεια, εβαρύψησα τα λίγο αλλά οκ, θα τα φάμε. Η γεύση εν καλή. Τελικά μόνο την πρώτη φορά που τα έκαμα ήταν τέλεια.
Τόσο καιρό που είμαι Αγγλία η Cinnamon δεν τα κατάφερε να έρθει. Συνέχεια τύγχαιναν διάφορα. Μέχρι που βρέθηκε η τέλεια ευκαιρία. Training με την δουλειά και θα 'περάσει' από εδώ στην επιστροφή. Ήταν πολλά πιο φτηνό να επιστρέψει Κύπρο μέσω Αγγλίας (!) παρά να πάει κατευθείαν. Είναι και Σαββατοκυρίακο με αργία την Δευτέρα, ήρθε μας γάντι. Θα την γυρίσω σε όσο πιο πολλά γίνεται. Λονδίνο μονοήμερο την Κυριακή, γυρούς και ψώνια εδώ σήμερα και αύριο! Υποτίθεται θα έφευγε η σπιτονοικοκυρά ταξίδι και έτσι θα ήμασταν πολλά πιο άνετα στο σπίτι. Τελικά αντί να φύει, ήρθε ο φίλος της και θα είναι και οι γιοί της (ο ένας με την φιλενάδα του). Full house... Δεν ξέρω πού θα κοιμηθούν όλοι τούτοι αλλά εν με νοιάζει. Στο δωμάτιο μου δεν μπαίνει κανένας ξανά! Κόφκω το θέμα τούτο γιατί θα νευριάσω πάλε.  

Και οι ώρες να πάω αεροδρόμιο δεν περνούν... 

Thursday, October 24, 2013

Holding hands


Πριν λίγες μέρες περπατούσα στο δρόμο και ένα ζευγάρι περπατούσε προς εμένα. Ξαφνικά της έπιασε το χέρι και χαμογέλασαν. Μια απλή κίνηση και πόσο συναίσθημα μπορεί να κρύβει αλήθεια. Το να κρατάμε ή να πιάνουμε το χέρι κάποιου αγαπημένου προσώπου είναι κάτι που κάνουμε συχνά σε διάφορες στιγμές. Δύσκολες φάσεις, ευτυχισμένες, αγαπησιάρικες. Στη σχέση δείχνει ένα συναισθηματικό δέσιμο συνήθως και ίσως μια άνεση να δείξουν (δημόσια;) ότι είναι μαζί. Στις δύσκολες στιγμές για αγαπημένα  πρόσωπα για να δώσουμε κουράγιο, δύναμη, να πούμε υπομονή, να καθησυχάσουμε ίσως κάποτε. Τα χέρια, όπως και τα μάτια φυσικά, λένε πολλά πάρα πολλά. 



Τα πρώτα Χριστούγεννα που επέστρεφα από Αγγλία ταξίδευα με πολύ αγαπημένο συγγενικό πρόσωπο γιατί δεν ήθελε να ταξιδέψει μόνη. Είχε τρομερή κακοκαιρία σε σημείο που ο πιλότος δεν μπορούσε να προσγειώσει το αεροπλάνο. Το αεροπλάνο χόρευε σε τρελλούς ρυθμούς και όλοι ήταν τρομοκρατημένοι. Όλο το άγχος και όσα ήθελε να πει αλλά δεν έβγαιναν φαίνονταν στο πόσο σφικτά μου κρατούσε το χέρι. Άλλο ένα παράδειγμα. Είχα πάει να δω ένα κοντινό θείο στο νοσοκομείο πριν μέρες και είδα μια εξίσου απλή κίνηση που σήμαινε τόσα  πολλά. Η θεία να του χαιδεύει για 1 δευτερόλεπτο μόνο τα μαλλιά και το πρόσωπο. Ξέρω θα μου πεις σιγά το πράγμα. Δεν την είχα δει ποτέ άλλοτε τόσο τρυφερή όσο εκείνη την στιγμούλα που φυλάκιζε τόσα συναισθήματα, τρυφερότητα και στοργή.




Αλήθεια, πόσα κρύβουν τελικά οι κινήσεις στα χέρια μας; Πόσα συναισθήματα, λόγια και σκέψεις; Λόγια που ίσως να μην ειπωθούν, σκέψεις που μπορεί να μην γίνουν λόγια, αισθήματα που θέλουν να μείνουν κρυμμένα ακόμα λίγο. Κι' όμως μια απλή κίνηση των χεριών μπορεί να τα εκφράσει όλα αυτά.



Friday, October 18, 2013

Note to self (1): χρόνος

Ο χρόνος είναι το μόνο πράγμα που όταν χαρίσεις σε κάποιον δεν σου επιστρέφεται ποτέ.

Και κάποτε τελειώνει. 

Thursday, September 26, 2013

Επολλίναμε νομίζω;

Που λες... εκατέφτασε ο Ψηλός μου στην Αγγλία. Το άγχος και το περίεργο συναίσθημα που είχα εξαφανιστήκαν μόλις τον είδα στον σταθμό. Επία πρώτη και επερίμενα τον. Υπολόγισα την ώρα και έκατσα κάπου που έβλεπα την έξοδο του underground για να τον δω. Τελικά ήρθε πιο νωρίς από ότι τον περίμενα. Αλλά ήταν ωραίο το αίσθημα να τον βλέπω να χαμογελά μόλις με εντοπίζει με το βλέμμα του. Πήγαμε μαζί στην εστία για να τον βοηθήσω να τακτοποιηθεί. Έμεινα και 1-2 μέρες παραπάνω (αφορμή κιόλας) γιατί θα ερχόταν και ο bro και ήταν κρίμα αφού θα ήμουν εκεί να φύγω χωρίς να τον δω.


Επεράσαμε καλά αλλά εκουράστηκα αφάνταστα. Πολύ κουβάλημα και περπάτημα και καθάρισμα. Και άβολος ύπνος. Το κρεβάτι ήταν μονό, κυριολεκτικά μονό. Ούτε καν 3/4 ή πώς το λεν. Πώς να κοιμηθούμε δυό πλάσματα πάνω; Εξυπνούσα αμέτρητες φορές μέσα στην νύχτα. Έκαμνα τον χάζι που με ερωτούσε διάφορα γιατί συνήθως εν εγώ που ρωτώ και εκείνος έχει τις απαντήσεις. Εξού και το Google που του εκολλήσαμε ένα διάστημα.   

Γενικά ήταν οκ. Η επόμενη φορά που θα πάω θα είναι σίγουρα καλύτερα. Θα είναι τακτοποιημένος ο Ψηλός και δεν θα υπάρχουν τόσες εκκρεμότητες να κανονίσουμε. Θα μπορούμε να μαγειρέψουμε μαζί, να κάτσουμε να δούμε μια ταινία, να διαβάσουμε... Όλα αυτά τα μικρά καθημερινά που στερούμασταν τόσα χρόνια λόγω της απόστασης. Θα μικράνουν και οι λογαριασμοί του τηλεφώνου και θα απαλαγγούμε και από τα video calls επιτέλους! Ήδη προγραμματίζουμε την επόμενη συνάντηση και το πρώτο express ταξιδάκι. Λέγαμε για Ρώμη (απωθημένο μεγάλο να πάω) αλλά προς το παρόν θα πάμε νομίζω Δουβλίνο μέχρι να στρώσουν τα πράγματα με τα διαβάσματα, τα μαθήματα και τους επισκέπτες. Σήμερα είχα και πρόταση για Λουξεμβούργο από την πρώην συγκάτοικο μου που μένει εκεί. I'm getting excited! 

Το Manchester αρέσκει μου. Όσες φορές επία ως τωρά αρέσκει μου. Εν είναι η ησυχία του Cam αλλά ούτε και η τρέλλα του Λονδίνου. Τούτη την φορά όμως εκατάλαβα ακόμα παραπάνω πόσους πολλούς Κυπραίους έχει το Manchester. Και είναι στο σημείο που καταντά ενοχλητικό κάποιες φορές. Έκαμα και παρατήρηση ότι κάποιοι - κοπέλες πιο πολύ- είναι πραγματικά πολλά ανώριμοι και απολίτιστοι. Δεν είναι θέμα ηλικίας μόνο νομίζω είναι και θέμα συμπεριφοράς. Μεγάλο θέμα, not the point.

Λοιπόν, καινούριο κεφάλαιο ξεκινά. stay tuned!

Monday, September 23, 2013

What happens when you mix Black and Blue?

Ήρθε το μέιλ που της Πρας και έλεγε ότι θα πάρω συνέντευξη από την Black Cat, εχάρηκα. Εκτός του ότι διαβάζω την, εν που τα λίγα "ζώα" η συγκεκριμένη που εν έχω πρόβλημα. Παρόλο που είχα διαβάσει τα πιο πολλά που είχε γράψει εδιάβασα τα ξανά. Άρεσαν μου αλλά δεν είχα και πολλά να ρωτήσω τελικά.

Υποδεχτείτε την ρομαντική, δυναμική, τρελλή - με την καλή έννοια- αλλά και μετρημένη... η αγαπημένη μας Black Cat!!

Ξεκινούμε λοιπόν...

1) Μας είπες πώς φαντάζεσαι τον ιδανικό άντρα (περίπου). Πες μας και πώς είναι για σένα η ιδανική γνωριμία. Τι θα πει/κάνει για να σε κερδίσει;
Έχω αδυναμία σε όποιον έχει το θάρρος και τον αυθορμητισμό να κάμει κάτι so out of the blue and catch me off guard. Τρελαίνομαι για καταστάσεις που θυμίζουν λες και βγήκαν από ρομαντική νουβέλα. Μιας και μου αρέσκει να διηγούμαι ιστορίες, τούτα τα παμάλ και τύπικαλ "ήταν ένας γνωστός μου, εκάμναμεν παρέα και απλά εδεθήκαμεν", "εγνώρισα τον στα ιδιαίτερα μου, εζήτησεν μου να φκούμεν και επιάμεν τα" δεν με ενθουσιάζουν καθόλου και αρνούμαι (μα ήντα δυνατή λέξη) να αφήκω έτσι χλιαρές κουβέντες να φκουν που το στόμα μου.

Χμμ, τώρα να σκεφτώ καμιά φάση... Ασπούμεν, μια βροχερή μέρα όπως περπατώ με την ομπρέλα να έρτει ξαφνικά, να μπει πουκάτω της δίπλα μου και να την μοιραστούμεν επειδή είχεν ξεχάσει να φέρει την δικιά του. Ή ακόμη καλύτερα, να έχω ξεχάσει εγώ η ίδια την ομπρέλα μου και να βουρώ μες τους δρόμους να μάχουμαι να καλυφθώ που την βροχή και τσουπ κάποιος ιππότης με την λευκή του πανοπλία έρχεται και μοιράζεται την ομπρέλα του μαζί μου... Αααααχ, πότε εν να έρτουν τα πρωτοβρόχια;

Εν κρίμα το ότι οι άντρες (της ηλικίας μου τουλάχιστον) εγίναν τελευταία τέλια πούττοι (παρντόν τα γαλλικά μου) και δεν τολμούν να παν να φλερτάρουν ή γενικά να πλησιάσουν μια κορούα (πόσο μάλλον μια άγνωστη) εκτός και αν έχουν σίουρες πιθανότητες ότι εν να τους κάτσει. Νιώθω πως εχάθηκεν ο ρομαντισμός πιον.

Αχ εμείς οι ρομαντικές.... Εν οι ταινίες που φταιν να το ξέρεις! 
Μουσική υπόκρουση 
Οι μάγκες ρομαντικοί άντρες δεν υπάρχουν πια τους πάτησε το τρένο, 
με μάγκικο σαλπάρανε με ναργιλέ σβησμένο


2) Τι θα κάνεις αν κάποιος από τον στενό σου κύκλο ανακαλύψει το μπλοκ;
Λοιπόν, έχω ένα issue, εν πολλά δύσκολο μου να κρατώ μυστικά. 
Έσυρνα χιντς στην παρέα, εθκιάβαζα τους αστεία έντρυς μου και ακόμα και τωρά που σου απαντώ, ο Αργύρης ήβρεν το τουίτερ του μπλογκ μου (επειδή μόλις είδα ότι μου έκαμεν reply η City άρκεψα τα παναΐρκα) και προσπαθώ να του σκοτώσω την περιέργια του. *Μετά που πέντε λεπτά* Οκέι, μόλις του έσυρα υπόσχεση ότι αν δεν μπει να θκιαβάσει το μπλογκ μου εν να του το δείξω εγώ η ίδια. Εσεβάστηκεν το γεγονός που το είπα ότι θέλω πρώτα να ξεκαθαρίσω κάποια πράματα τζιμέσα πριν τα θκιαβάσει και παραξηγήσει με.

Εκτός που το Αργύργη, είχα δείξει το μπλογκ μου στον κολλητό μου μέσα από την προσπάθεια μου να τον κάμω να ξεκινήσει και τζίνος ένα δικό του επειδή έχει απίστευτο χιούμορ. Εκατάφερα τον να γράψει τρία έντρυς και μετά επαραίτησεν τα. Ο κολλητός είπεν ότι ήταν ωραίο να θκιαβάζει το μπλογκ μου επειδή έκαμνεν επανάληψη ούλα τα πράματα που του λαλώ.

Δεν ξέρω πως, αλλά ο παπάς μου ανακάλυψεν το μπλογκ μου και για τρεις μέρες όποτε με έβλεπεν ελαλούσεν μου "Νιάου". Εζαοθώρουν τον μέχρι που μου έστειλεν μύνημα στο τουίτερ να πάω να καθαρίσω το δωμάτιο μου. Μετά που το εμιλήσαμεν, ήταν αρκετά κουλ (είμαι πολλά τυχερή με τους γονείς που μου εππέσαν, πολλά χαλαρά άτομα) και απλά εσχολίασεν πως δεν το περίμενεν πως τα ελληνικά μου είναι τόσο καλά. Τωρά μπαίνει και θκιαβάζει με πότε-πότε.

Άρα ναι... Εξεκίνησα τούτο το μπλογκ, και ναι, ήθελα το να ήταν μυστικό αλλά.... Όσο εν άτομα του στενού μου κύκλου που το θκιαβάζουν τότε είμαι οκέι. Εμένα τι με ανησυχεί πιο πολύ είναι αν το ανακαλύψουν άτομα τα οποία με ξέρουν αλλά δεν έχουμεν και τις πιο φιλικές σχέσεις. 

Για πες μας πιο πολλά και έκοψες μας το εκεί που σε ήθελα να τα πεις

3) Αν είχες όλους τους πόρους του κόσμου (λεφτά, χρόνο κτλ) τι θα έκανες;
Θα ταξίδευα όλον το κόσμο. Με μιά φωτογραφική στο χέρι θα αποτύπωνα όλα τα μικρά θαύματα του πλανήτη μας και θα κατέγραφα τις ιστορίες διαφόρων ανθρώπων.
Did I tell you I like this girl?

4) Αν μπορούσες να γεννηθείς σε κάποια άλλη εποχή ποια θα διάλεγες και γιατί;
Είναι το όνειρο μου να ζούσα στην Βικτωριανή εποχή όπου θεωρείται και η Χρυστή Εποχή των εξερευνητών. Τότε, πριν την παγκοσμιοποίηση, όπου η κάθε χώρα είχεν την δική της μαγική και μοναδική κουλτούρα. Θα πήγαινα σε Ινδίες, Κίνες, Ιαπωνίες και Αφρικές. Στην ιστορία στο σχολείο κάνουμεν για την Αγγλική αποικιοκρατία και απλά χάνουμαι μες τις εικόνες και τις ιστορίες στα βιβλία.

Μια πιο πρόσφατη εποχή θα ήταν τα 80s - 90s. Τότε που η τεχνολογία, με τα κινητά-τούβλα και κομπιούτερ-κιβώτια, έμπαινεν σιγά-σιγά στην ζωή των ανθρώπων ΑΛΛΑ δεν την κατέκλυζεν ασφυκτικά όπως κάμνει σήμερα. Έχει ένα ρομαντισμό εκείνη η εποχή... 
Οι Polaroids, οι φωτογραφίες με φιλμ, τα CDs και οι κασέττες όπου ηχογραφούσες στον αγαπημένο/αγαπημένη σου, τα videoclubs... εν κάπως ηλίθια τούτα τα πράματα που λαλώ όμως έχω απελπιστεί με την αποξένωση που βιώνω σήμερα και νιώθω πως συσχετίζεται αρκετά με την αύξηση της χρήσης (και εξάρτησης) της τεχνολογίας στην ζωή μας.
Ρομαντική till the end....

5) Το μεγαλύτερο σου προτέρημα και το χειρότερο σου ελάττωμα; 
Το μεγαλύτερο μου προτέρημα είναι το ότι μπορώ να προσμαρμοστώ αρκετά γρήγορα. Όπως τον χαμαιλέων. Έχω συνειδητοποιήσει πως στο τέλος της ημέρας είναι ένα αρκετά σημαντικό και χρήσιμο χάρισμα.
Το χειρότερο ελάττωμα μου είναι το πείσμα μου και το ότι ποττέ δεν μαθαίνω αν δεν φάω τα μούτρα μου. Έχω κάμει πολλά λάθη - που το πιο "απλό" όπως το ότι κατέβηκα που τα δεξία της Harley και εκάηκα πας το exhaust (ένα υπέροχο έγκαυμα δεύτερου βαθμού κοσμεί τον αστράγαλο μου - τουλάχιστον εν που Harley), μέχρι και "μεγάλα" όπως το να μπεις σε μια σχέση χωρίς να έχεις αισθήματα για τον άλλον. Δεν μετανιώνω όμως. Το θετικό είναι ότι δεν τα επαναλαμβάνω.
Προτείνω το πείσμα σου να το χρησιμοποιήσεις υπέρ σου. Δοκιμασμένο!
 
Και μια ερώτηση που είχα κάνει και παλιά αλλά αρέσκει μου
6) Κάτι που σε κάνει:
Να γελάς δυνατά
...το Scrubs, το γέλιο της Ιωάννας (κάποτε εν να το κάμω record και εν να το κάμω post πας το μπλογκ - εν απίστευτο, εν να το θέλετε ούλοι για rightone) και η παρέα μου όταν μας πιάνουν οι "μεθυσμενομαστουρωμένες" στιγμές και σύρνουμεν καταπληκτικές ατάκες και γελούμεν σε σημείο που κάμνουμεν six-pack.
:)

Να χαμογελάς
...όταν πραγματοποιώ/ολοκληρώνω κάτι, π.χ. κάτι απλό όπως το homework των μαθηματικών. Είμαι goal-oriented άτομο - google μετάφραση "Προσανατολισμένη, καθηκοντοστρεφής" (ωραία λέξη η δεύτερη, έμαθα και κάτι καινούργιο σήμερα).
Τελειομανής Παρθένος είπαμε;

Να θυμώνεις
...άμαν με αγνοούν. Όπως κάμνουν τα πεντάχρονα που τους μιλάς και άμαν πικκαριστούν κάμνουν πως δεν σε ακούουν. Έχει και αρκετούς ενήλικες που το συνεχίζουν ακόμα. Ή ακόμη χειρότερο, άτομα που σε αγνοούν επειδή σε σνομπάρουν.
Νευριάζει με ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ όμως. Εν που τις λίες φορές που εν να δεις τα μάθκια μου να κοκκινίζουν, να σφήγγω τα δόντια μου και να τρέμω ολόκληρη. Όταν με πετύχεις σε έτσι φάση βούρα φύε μακριά γιατί γίνουμε η εγγονή του Βεζούβιου!
Με την παρέα είμαι μαζί τους τέσσερα χρόνια, είμαι συνέχεια το χαζοχαρούμενο πλασματάκι, και κανένας τους δεν με έχει δει πως είμαι άμαν πει και γυρίσουν τα λαμπούθκια μου. Επειδή πολύ απλά δεν παν να μου κάμουν έτσι μαλακία όπως το να με αγνοήσουν επίτηδες.
Ο ο... εν θέλουμε να το δούμε νομίζω!

Να λυπάσαι
...όταν με προδίδουν. Όταν ο άλλος προδίδει τα συναισθήματα, σκέψεις, ελπίδες, εμπιστοσύνη που είχα για εκείνον.
Η προδωσία είναι από τα χειρότερα

Να αηδιάζεις
...οι κατσαρίδες. Και η έλλειψη αξιοπρέπειας, ειδικά που κάποιες κορούες στην προσπάθεια τους να κερδίσουν την σημασία των αρσενικών.
Same here

Να φοβάσαι
...η αβεβαιότητα του μέλλοντος και τζίνο το προαίσθημα που σε τρώει με το ότι μπορεί να καταντήσεις μία μεγάλη αποτυχία.
 Το προαίσθημα να το αγνοήσεις. Κάνουμε το καλύτερο δυνατό και δεν τα παρατούμε. Ο τρόπος/οι τρόποι θα βρεθούν.

Να κλάψεις
...ότι νάνε μες τις τρεις μέρες πριν την περίοδο μου.
Χαχα τούτο εν το περίμενα καθόλου!! 

7) Το πιο τρελλό σου όνειρο και επιθυμία;
Να έχω σούπερ δυνάμεις! Όπως το να ελέγχω τα τέσσερα στοιχεία της φύσης (φωτιά, νερό, αέρας και γη). Φαντάζεσαι να φκάλω σπίθες που τα δάχτυλα μου και να κάμνω σχήματα με το νερό και να πετώ; Προτίνω να δείτε το Avatar the Last Airbender για να καταλάβετε την τρέλα που με σέρνει.

Αυτή αγαπητοί αναγνώστες ήταν η Black Cat. Tην ευχαριστούμε που ήταν μαζί μας παρά τις πολλές υποχρεώσεις της!

Friday, September 13, 2013

weird

Έρχεται ο Ψηλός μου αύριο, εγύρισε η μέρα σήμερα δηλαδή. Έκλεισα εισητήρια τρένου, έκαμα βαλίτσα. Έχω να κουβαλήσω και ένα σωρό πράγματα, κουζίνας κυρίως, τα οποία εν χρησιμοποιώ ιδιαίτερα πλέον. Ας πούμε τι θα τα κάμω 4 πιάτα ένα πλάσμα αφού η μόνη φάση που τα χρησιμοποιώ είναι τις Κυριακές ΑΝ φάω σπίτι; Γενιά του τάππερ είμαστε. Φαγητό στο τάπερ κάθε μέρα και lunch break στο τμήμα. Ένιγουεϊ. Πίσω στο θέμα μου. Έρχεται που λες και παρόλο που θεωρητικά ετοιμάστηκα ψυχολογικά νιώθω κάπως περίεργα. Εν είμαι ενθουσιασμένη όπωσ επερίμενα ότι θα είμαι. Φυσικά ίσως τούτο αλλάξει όταν βρεθούμε στον σταθμό. Ξέρω ότι νιώθω έτσι επειδή θα αλλάξει η κατάσταση. Θα αλλάξει η ρουτίνα και η καθερινότητα που συνήθισα 3-4 χρόνια τώρα στην Αγγλία. Μετά που τόσα χρόνια μαζί θα είμαστε στην ίδια χώρα. Θα μου πεις πάλι κάποια απόσταση θα υπάρχει αλλά δεν είναι το ίδιο με το να θέλω αεροπλάνο να πάω. Το να ήμασταν στην ίδια πόλη ίσως και να με πανικόβαλλε στην φάση που είμαι. Έτσι έρχεται πιο ομαλή η αλλαγή. Ήθελα να είμαι ενθουσιασμένη όμως. Υποτίθεται περιμένω τούτη τη φάση καιρό τώρα. Γιατί εν μπορώ να ενθουσιαστώ; Τόσο πολύ φοβάμαι την αλλαγή; Εν φυσιολογικό τούτο;

Wednesday, September 11, 2013

"About Time"

Ψες μετά το διάβασμα είπαμε να πάμε σινεμά. Είχε και καιρό να πάμε, ήταν και Τρίτη (Bargain Tuesdays = πιο φτηνό εισητήριο). Διαλέξαμε ένα έργο που η διαφήμιση του είναι σχεδόν σε όλα τα λεωφορεία. Φαινόταν χαλαρή ταινία, ότι καλύτερο μετά από μια μέρα όλο διάβασμα. Σταθερά πήγαμε από το σούπερμαρκετ πριν για προμήθειες σιγά να μεν δώσω £7 για σιταροπούλα και νερό, είπαμε αλλά όχι και έτσι. Με το που μπαίνουμε στην αίθουσα (και αφού είχαν ήδη προηγηθεί 15 λεπτά διαφημίσεις) σχεδόν δεν είχε θέσεις να κάτσουμε! 

Η ταινία ήταν πάρα πάρα πολύ ωραία. Άνετα θα την ξανάβλεπα! Αν και νόμιζα ότι θα ήταν τίποτε υπερβολικά λάιτ τελικά ξεπέρασε κατά πολύ τις προσδοκίες μου. Ο πρωταγωνιστής έχει την δυνατότητα να ταξιδέψει πίσω στον χρόνο αλλά μόνο στην δική του ζωή. Αγγίζει θέματα όπως οικογένεια, το να είσαι γονιός και τη σχέση που έχουμε με τους γονείς μας, την αγάπη, τον έρωτα, διλήμματα αλλά με ένα ωραίο τρόπο. Και γέλασα και συγκινήθηκα!

Σε αφήνει με διάφορα να σκεφτείς. Αυτό που κράτησα εγώ ήταν ότι πρέπει να ζούμε την ζωή μας με την κάθε της στιγμή. Να προσπαθήσουμε όσο γίνεται να απολαμβάνουμε τα μικρά, τα απλά, τα καθημερινά. Ένα χαμόγελο, ένα ωραίο φεγγάρι. Η ζωή μας τρέχει και μαζί της και εμείς συνέχεια και είναι κάποιες μέρες που είμαστε τόσο απορροφημένοι στις σκέψεις μας, στο άγχος μας που ξεχνούμε να αναπνεύσουμε και να δούμε γύρω μας. Να πούμε σε κάποιον πόσο πολύ τον αγαπούμε και πόσα σημαίνει για μας, ακόμα και αν τον βλέπουμε κάθε μέρα. Γιατί στο κάτω κάτω η ζωή μας δεν είναι τίποτε άλλο από στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπούμε.


"Try to live every day as it was the final day of my extraordinary ordinary life..."

Εσύ τι θα έκανες αν μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στο χρόνο;

Monday, September 9, 2013

Άσε μας κοπέλα μου

Ψιτ κοπελιά δεν βαρέθηκες τόσα χρόνια να με τρέχεις από πίσω; Όσα βήματα και αν κάνω ακολουθάς τον ίδιο δρόμο. Εγώ δεν σε ανταγωνίζομαι. Δεν κατάλαβα καν ότι το έβλεπες έτσι. Ο μόνος που θέλω να νικήσω και να περάσω δεν είναι άλλος από τον εαυτό μου. Αυτός με δυσκολεύει, αυτός είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στον δρόμο μου. Κανένας άλλος. Ξέρω τις αδυναμίες μου και τα όρια μου.  Έχω τους στόχους μου, τους ανθρώπους μου, τους φίλους μου, τη ζωή μου με τα απλά καθημερινά της πράγματα και είμαι καλά.
Και αν πήραν τα μυαλά σου αέρα εμένα δεν με νοιάζει. Στο λέω ειλικρινά. Λες πράγματα γιατί νομίζεις θα ζηλέψω. Μπα... 

Άσε μας λοιπόν κοπέλα μου...

Friday, August 30, 2013

Κάτι σκόρπιες σκέψεις

Down σήμερα. Αρκετά. Είναι που δεν κοιμήθηκα καλά ψες, που σκέφτομαι διάφορα. Και άμα δεν ξεκινήσει καλά η μέρα στα ίδια συνεχίζει. Εξαπόλυσα και το διάβασμα και όλα και επία περίπατο με την Ε. Κάτι τέτοιες μέρες είναι που εκτιμάς την καλή παρέα και την χαλαρή κουβεντούλα. Δούλεψε. Ξεχάστηκα, χαλάρωσα, ευθύμησα. Και μετά πήρα ένα email που μου πλάτυνε ακόμα λιγάκι το χαμόγελο. 

"Hi,
Just to let you know that K and K won the best presentation, so you must have helped them a lot in the supervision! :) "

Ενθουσιάστηκα! Είχα κλείσει ένα supervision για ένα summer school την επομένη που επέστρεψα πίσω. Εμπειρία λέω, να δοκιμάσω. Που ετέλειωσα ενόμιζα ότι επίε απλά οκ και ότι θα μπορούσα να τους προσφέρω πολλά παραπάνω. Από ότι φαίνεται όμως ήταν καλύτερο από ότι νόμιζα. 
Note to self: Keep this in mind for the next time you'll be down

Κατά τα άλλα. Επέστρεψα πίσω μετά από 4 εβδομάδες χαλάρωσης στην Κύπρο. Μόλις σήμερα κατάφερα (επιτέλους) να διαβάσω και όλα τα ποστ που εμαζευτήκαν τόσες μέρες. Θα βρούμε ρυθμούς. Μεγάλος ο στόχος που έβαλα για τα Χριστούγεννα. Θα το παλέψω, αυτό ξέρω να κάνω στο κάτω-κάτω. Έκαμα προγραμματισμό, βγαίνει, θέλω να τον τηρήσω.

Σε λίγες μέρες έρχεται και ο Ψηλός μου Αγγλία. Άλλη πόλη αλλά η απόσταση δεν είναι η ίδια. 3 ώρες δρόμος με το τρένο. Γίνεται. Θα πάω να τον βοηθήσω να εγκατασταθεί. 
Νιώθω λίγο περίεργα. Από την μια ενθουσιάζομαι που θα είναι Αγγλία, θα είμαστε επιτέλους στην ίδια χώρα για καιρό και όχι διακοπές. Από την άλλη με φοβίζει. Το περίμενα τόσο καιρό αυτό. Δύσκολη χρονιά αφού είναι και η τελευταία του διδακτορικού και μεγάλη αλλαγή στα προσωπικά, στη σχέση. No more video calls!!!!!!

Με το σπίτι οκ. Δεν είμαι τόσο happy όσο νόμιζα. Λίγο ο σκύλος, το privacy και άλλα μικρά μικρά. Έρχεται πίσω και η ιδιοκτήτρια σε λίγες μέρες να τα βάλουμε κάτω. 
Είναι και κάτι άλλα όχι-τόσο-ευχάριστα αλλά προσπαθώ να μην τα σκέφτομαι συνέχεια. Όλα θα παν καλά στο τέλος, δοκιμασίες. Θα βγούμε καλά και πιο δυνατοί.

Θα έρθει και η Cinnamon Αγγλία για λίγες μέρες τον Οκτώβρη. Μετά από τόσο καιρό που είμαι εδώ θα έρθει επιτέλους. Εκπαιδευτικό σεμινάριο με την δουλειά στη Γερμανία, επιστροφή μέσω Αγγλίας (ήταν πιο φτηνά παρά κατευθείαν). Πληρωμένα εισητήρια. Ε να μην κάτσει και ένα ΣΚ Αγγλία; Ανυπομονώ!

Wednesday, August 7, 2013

Η αρχή

Ξημερώματα 7 Αυγούστου 2005

Φεύγουμε από το club, περπατούμε αγκαλιά στην παραλία. Μόνο τα κύματα ακούγονται. Καθόμαστε, με αγκαλιάζεις. Το φεγγάρι στολίζει τον ουρανό και κάποια αστέρια του κάνουν παρέα. Μου λες λόγια όμορφα, λόγια τρυφερά. Τόσα χρόνια μετά τα θυμάμαι ακόμα.

Και κάπου εκεί ξεκινά η ιστορία μας.

Friday, August 2, 2013

Να κάνουμε τις συστάσεις

Cinnamon θα ονομάσω την καλύτερη μου φίλη. Δεν υπάρχει ιδιαίτερος λόγος που την ονομάζω Cinnamon στο μπλοκ πέρα από το ότι μου αρέσει η κανέλα και το χρώμα μοιάζει με τα μαλλιά της. Είμαι χάλια με τα ψευδώνυμα.

Με την Cinnamon λοιπόν είμαστε φίλες χρόνια. Φατσικά την ήξερα και πριν αλλά δεν είχαμε ιδιαίτερη σχέση. Φίλες γίναμε στην Γ’ λυκείου όταν έτυχε να είμαστε συμμαθήτριες. Καθόταν στο μπροστινό θρανίο και οι 4 μας (με τους διπλανούς) περνούσαμε πολύ καλά. Θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την κενή στο σχολείο που πήγαμε με την τότε διπλανή μου να της μιλήσουμε στο παγκάκι που καθόταν. Εκεί άρχισαν όλα. Μας έφεραν κοντά τα προβλήματα των τότε σχέσεών μας. 

Σπουδάσαμε μαζί, όχι το ίδιο πράγμα αλλά κάναμε πολλά μαθήματα μαζί. Τα φοιτητικά χρόνια ήταν η περίοδος που ήρθαμε αφάνταστα κοντά. Κάτι νύχτες αξέχαστες που περάσαμε μαζί να γυρίζουμε την Λευκωσία. Ακόμα απορώ πώς δεν μας έπιασε η αστυνομία καμιά φορά που επιστρέφαμε που τα club και τις μπουάτ. Συνήθως άμα είχαμε πιει κιόλας πηγαίναμε στο 1 διαμέρισμα από τα 2 για να μην το ρισκάρουμε παραπάνω. Μια νύχτα με το που μπήκαμε στο διαμέρισμα ετέζαρε στο κρεβάτι μου – ντυμένη και βαμμένη. Έπρεπε λοιπόν να της φορέσω πυτζάμες, να την ξεβάψω και μετά να προσπαθήσω να βρω και τόπο για να κοιμηθώ στο κρεβάτι. Και τώρα που τα θυμούμαι γελώ όσο γελούσα τότε που τα ζούσαμε.  

Πλέον ξέρουμε η μια την άλλη τόσο καλά που δεν χρειάζεται κάποτε ούτε καν να μιλήσουμε.  Ένα βλέμμα και είναι αρκετό να καταλάβει η μια τι έχει η άλλη. Ξέρει τι σκέφτομαι χωρίς να χρειαστεί να μιλήσω. Παρόλο που μετά το πτυχίο μας εγώ ήρθα Αγγλία και πηγαινοέρχομαι 4 χρόνια τώρα, αυτό δεν στάθηκε δυνατό να μας απομακρύνει. Μπορεί να μην μιλούμε τόσο συχνά όσο όταν είμαι Κύπρο αλλά με το που θα έρθω είναι σαν να μην έλειψα ούτε μια μέρα. Το μόνο που δεν τα βρίσκουμε είναι τα γούστα μας στο φαί. Εγώ έχω αδυναμία στα γλυκά ενώ η Cinnamon προτιμά το φαί. Αφού πριν να με γίνουμε τόσο καλές φίλες δεν έτρωγε καθόλου παγωτά! Μετά έμαθε, κακές επιρροές βλέπεις… Ευτυχώς σε τούτο το θέμα ταιριάζουν τα γούστα μας με την Δίδυμη και έτσι δεν μου μένει το απωθημένο του γλυκού και πιο πολύ της κρέπας.

Μπορούμε να πούμε τα πάντα η μια στην άλλη και ξέρουμε ότι δεν υπάρχει θέμα εμπιστοσύνης ή παρεξήγησης ή κριτικής. Είναι πράγματα που μόνο με μένα συζητά γιατί ξέρει πλέον ότι δεν θα την κρίνω ούτε θα την αποπάρω. Το έμαθα με τον δύσκολο τρόπο. Θα διαφωνήσω με κάτι που θέλει να κάμει ή έκαμε αν διαφωνώ αλλά δεν θα επιμένω περισσότερο, ως εκεί. Ως φίλη θα την συμβουλέψω, θα πω αυτό που σκέφτομαι αλλά η απόφαση είναι δική της. Έμαθα να μην την κρίνω. Πολύ παλιά το έκανα όταν πραγματικά πίστευα ότι έκανε λάθος και έβαζε τον εαυτό της σε μια κατάσταση που δεν της άξιζε. Ρόλος μου μετά είναι να είμαι δίπλα της να την στηρίξω αν χρειαστεί, να την βοηθήσω να σηκωστεί αν έχει πέσει, να μοιραστώ την χαρά, την λύπη, τον θυμό, το παράπονο, τον προβληματισμό. Δικές τις αποφάσεις, δική της ζωή. This is what friends are for. Τούτο δεν σημαίνει ότι δεν είμαστε ειλικρινής η μια με την άλλη. Ειλικρινής σε όλα. Όταν θα πάμε κανένα κατάστημα μαζί ξέρω ότι είναι από τους λίγους που θα μου πει (και θα της πω αντίστοιχα) ότι τούτο δεν της πάει ή τούτο εν χάλια και δεν θα της κακοφανεί. Το ίδιο και άμα είμαστε έξω και βαρεθεί η μια από τις 2. Απλά θα το πούμε και θα φύγουμε.

Πόσες και πόσες νύχτες να καθόμαστε στο αυτοκίνητο ή σε κάποια παραλία ή βράχους (αναλόγως καιρού) και να μιλούμε με τις ώρες. Να αναλύουμε καταστάσεις, συμπεριφορές, να μοιραζόμαστε προβλήματα και θέματα, να τα λέμε. Η μάμα μου έμαθε ότι ακόμα και με τις πυτζάμες, ότι ώρα και να είναι μπορεί να της πω «Πάω γυρό με την Cinnamon».

Με την Cinnamon έχουμε απίστευτη τηλεπάθεια. Να της στέλνω μήνυμα και να μου στέλνει την ίδια ώρα, ή να τηλεφωνούμε η μια της άλλης την ίδια στιγμή ή να της γράφω στο facebook για να δω πως είναι και να μου στέλνει και εκείνη για να δει τι κάνω.

Γενικά δεν είμαι το άτομο που έχει πολλούς φίλους. Πλέον όμως το έχω αποφασίσει ότι προτιμώ να έχω λίγους φίλους (και καλούς) τους οποίους εμπιστεύομαι απόλυτα και ξέρω ότι θα είναι εκεί για μένα και εγώ για εκείνους για όλα. Η Cinnamon είναι από τα άτομα που θα μου στοιχίσει απίστευτα να φύγει από τη ζωή μου. Θέλω να είναι ευτυχισμένη. Το αξίζει. Πέρασε πολλά. Θέλω να βρεθεί στο δρόμο της κάποιος που  θα την αγαπήσει βαθιά και αληθινά.

Όταν το έγραφα το ποστ ήμουν στο αεροπλάνο για Κύπρο για λίγες διακοπούλες. Η Cinnamon είναι με τον Ψηλό μου καθοδόν για το αεροδρόμιο να με παραλάβουν. Από τα αγαπημένα μου άτομα αυτοί οι 2 (αν εξαιρέσεις την οικογένεια) και χαίρομαι απίστευτα πολύ που τα παν τόσο καλά. 

Tuesday, July 16, 2013

House hunting τέλος

Έγραψα πιο παλιά τις ιστορίες που είχα μέχρι να βρω σπίτι να μετακομίσω. Χτες έκλεισα μια εβδομάδα στο νέο δωμάτιο! Συνηθίζω και κάθε μέρα είναι και καλύτερα νομίζω. Είναι ένα από τα πρώτα δωμάτια που είδα (και είχα γράψει σχετικό ποστ). Lodging μεν σχετικά αυτόνομο δε. Είναι ο δεύτερος όροφος του σπιτιού όλο το δωμάτιο με το μπάνιο του. 

Α! Φύλαξα την φωτογραφία που είχε στην αγγελία. Μια εικόνα χίλιες λέξεις λεν, γι' αυτό δείτε την φωτογραφία και θα φυλάξω τις λέξεις για την εργασία του διδακτορικού (btw προχωρούμε καλά τούτες τις μέρες μην το ματιάσουμε!). 
Εκείνο το παράθυρο πάνω από το κρεβάτι είναι όλα τα λεφτά. Έχει και black-out blind για την νύχτα να μην μπαίνει το φως. 

Και ποιος μου το παραλάλησε ότι τόσο που φοβούμαι τους σκύλους θα μένω στο ίδιο σπίτι με σκυλάκι και θα είμαι εντάξει. Νομίζω ο λόγος που μπορούμε να συνυπάρξουμε είναι ότι μαθαίνει γρήγορα. Εψιλοθυμώσαμε του 1-2 φορές που επίε να πηδήσει πάνω μου και τωρά πλέον εν τολμά. Εκατάλαβα και εγώ ότι άμα δεν του δίνω σημασία όταν είμαι στην κουζίνα και είναι και εκείνο θα σταματήσει να ασχολείται. Έχει φάση όμως που κινούμαι στην κουζίνα και ακολουθά με και βλέπει τι κάμνω. Εν ενοχλά όμως ούτε μου κοντεύκει. Επίσης μόλις με δει κάθε μέρα έρχεται κοντά και άμα της πω "Ο ο ο" κάμνει ένα βήμα πίσω και κάθεται και βλέπει με και περιμένει. Μια μέρα στην αρχή που ήθελα να μαγειρέψω έκλεισα την πόρτα της κουζίνας για να μην έχω την έννοια της. Μετά που αρκετή ώρα άκουσα την που έκλαιε και ελυπήθηκα την και άνοιξα της. Ήρτε και έκατσε απλά και έβλεπε με. Ποιος μου το παραλάλησε! Ως τζαμέ όμως! Μην μου πεις να το πιάσω, ή να κάτσει πάνω μου ή να με γλύψει όμως κάμνει της σπιτονοικοκυράς! Αποκλείεται! 

Η μετακόμιση έγινε σχεδόν σε μια μέρα. Ας είναι καλά οι κοπέλες που με βοήθησαν και τα τρόλευ του κολλεγίου. 2 κούρσες επήραμε τα όλα. Ελάλουν ότι εν έχω πολλά πράγματα μίσσιμου. Τελικά δεν συνειδητοποιούμε πόσα έχουμε μέχρι να τα πακετάρουμε! Απολογισμός: 3 βαλίτσες, 3 κάσιες και μια σχολική τσάντα. Χωρίς τα κουζινικά! Έλεος μαζί μου. Ετακτοποιηθήκαν σε 3-4 ώρες όμως όλα. 

Σε τούτη την φάση όμως δεν μένω και τόση ώρα στο δωμάτιο γιατί είμαι στο τμήμα από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα. Λοιπόν, καλή μου διαμονή!

Monday, July 8, 2013

Stories from the Greek school - Τέλος;


Στο τρένο για το σχολείο:
Τελευταίο Σάββατο που πάω στο σχολείο σήμερα. Θα κάνουμε και το πανηγυράκι μας. Η τάξη μου θα ασχοληθεί με διακόσμηση μπισκότων. Ήθελα να κάμουμε κάτι δημιουργικό, τώρα να δούμε τι θα βγει. Όταν είχα κάνει παρόμοιο στην Κύπρο ήταν μεγάλη επιτυχία.

Έφτιαξα τους και καρτούλες τελικά για δωράκι/ενθύμιο. Έκαμα τες τούτες τελικά. Δεν ήταν τόσο δύσκολες και δεν μου στοίχισε σχεδόν τίποτε. Νομίζω θα τους πεθυμήσω. Αλλά από την άλλη ψιλοκουράστηκα να τρέχω κάθε Σάββατο. Ίσως επειδή κλείνει το σχολείο και φύλαξα δυνάμεις μέχρι σήμερα;

Τα πράγματα για του χρόνου εν αμφίβολα. Δεν ξέρω αν θα δουλεύω σε αυτό το σχολείο. Μου έκαναν πρόταση και από άλλο σχολείο αλλά είναι πιο μακριά και τα λεφτά λίγο πιο λίγα. Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο. Συνήθισα την διαδρομή που κάνω φέτος και δεν χρειάζεται να πιάσω underground. Μπορεί πάλι να πρέπει να περιορίσω τις άλλες δραστηριότητες, να τελειώσω το διδακτορικό και να βρω full-time δουλειά. Θα δείξει....

Το περασμένο Σάββατο ήταν και η τελική γιορτή. Ήταν καλοί οι μαθητές μου και πήραμε καλά σχόλια. Το χάρηκα γιατί τολμήσαμε και κάναμε κάτι διαφορετικό, όχι απλά ένα ποιήμα ή ένα τραγούδι και βγήκε εντάξει.


Φεύγοντας:
Δεν είχε μεγάλη επιτυχία το παζαράκι τελικά και δεν πουλήσαμε πολλά μπισκότα. Αποχαιρέτισα φεύγοντας τους μαθητές και τους υπόλοιπους δασκάλους του σχολείου. Περίεργο το συναίσθημα.

Saturdays are free again (for now)!